Tato już nie wrócił...
Po wojnie życie w Dowbyszu do łatwych nie należało. Wielu mieszkańcom tej miejscowości po raz kolejny zajrzał w oczy głód.
— W 1945 roku była wielka susza i nieurodzaj i w następnym roku znów nie było co jeść — wspomina Samuel Arabski. — Jeszcze w 1947 roku głodowaliśmy i dopiero później sytuacja zaczęła się poprawiać. Wtedy, o ile pamiętam, nikt z głodu nie umarł, ale ludzie byli bardzo wynędzniali. Zdarzały się przypadki aresztowań i prześladowań rolników, którzy chcieli coś z kołchozu ukraść nadającego do jedzenia. Pamiętam głośną sprawę Teofili Turowskiej, która później, po upadku Sowietów, została prezesem parafii. W 1947 roku zesłali ją do łagrów na 10 lat. Pełniła funkcję magazynierki w kołchozie. Pewnego razu z jej magazynu dwóch chłopów wzięli dwa worki zboża, bo nie mieli czym nakarmić dzieci. Milicja jednak ich złapała w lesie z tym żytem. Dostali po 15 lat łagrów, a Teofila Turowska trafiła do więzienia za to, że nie dopilnowała magazynu. Odsiedziała 6 lat. Wyszła wcześniej, bo umarł Stalin i ogłoszono amnestię. Wróciła do Dowbysza, pobudowała dom i pracowała w fabryce porcelany. Moje całe rodzeństwo też sprowadziło się do Dowbysza. Wszyscy pobudowali sobie domy. Jedna siostra, druga, dwóch braci. Przy nas zamieszkała mama, która później zmarła i tu ją pochowaliśmy. Ja pracowałem w przedsiębiorstwie, zajmującym się wydobyciem torfu. Nie doczekałem w nim jednak emeretury, bo wydobycie torfu w okolicach Dowbysza się zakończyło i przedsiębiorstwo zlikwidowano. Maszyny przekazano do Olewska, a załogę przeniesiono na Zakład Porcelany. Przed emereturą pracowałem w nim jako kierowca, zarabiając na utrzymanie rodziny. W zakładzie eksploatacji torfu poznałem swoją żonę, też Polkę, Alfredę Felińską, z którą wspólnie przeżyliśmy 60 lat. Zmarła kilka miesięcy temu. Mieliśmy tylko jednego syna, który obecnie mieszka w Winnicy. Siostra mojej żony zapisała mu bowiem mieszkanie, które wcześniej dostał jej mąż jako weteran II wojny światowej. Też był Polakiem i nazywał się Kowalski. Walczył w polskiej armii, do której go zmobilizowano, ale nie chciał zostać w Polsce i wrócił w rodzinne strony. Zawszę z żoną uważaliśmy się za Polaków, jak zresztą cała nasza rodzina. Dalej
Mozaika w PDF
_2026_r.webp "Mozaika Berdyczowska w PDF")
Numer 1 (164) 2026 r. Mozaiki Berdyczowskiej dostępny po pobrania w formacie PDF.
Pobierz (22,9 MB)
Dziadkowie walczyli...
Historię formowania oraz szlak bojowy 1 Korpusu Pancernego 2 Armii Wojska Polskiego opisali lokalni historycy z Berdyczowa Michał Bedź i Paweł Skowroński. W swoim tekście szczegółowo odtworzyli dzieje jednostki, podkreślając jej rolę w zmaganiach frontowych oraz znaczenie „etapu berdyczowskiego” w budowie polskich oddziałów pancernych.
Latem 1944 roku w Żytomierzu znajdował się sztab koordynujący formowanie jednostek i zgrupowań wojskowych mających uzupełnić szeregi Wojska Polskiego przerzedzone w walkach. Na ich bazie utworzono 1 Korpus Pancerny, który następnie wszedł w skład 2 Armii Polskiej.
U początków formowania jednostki stali utalentowani dowódcy i specjaliści wojskowi, wśród których wyróżniali się oficerowie Armii Czerwonej: gen. bryg. Józef Kimbar, były komendant Szkoły Pancernej w Saratowie, ppłk B. J. Synicyn, ppłk I. Dmitriew oraz płk W. Stryżewski. Dalej
Taizé — miejsce ciszy i spotkań pielgrzymów
Niewielka malownicza wioska w środkowo-wschodniej Francji (Burgundia) znana jest przede wszystkim jako siedziba międzynarodowej, ekumenicznej wspólnoty braci chrześcijańskich, założonej w 1940 roku przez br. Rogera. Do tego ważnego ośrodka pielgrzymkowego każdego roku przybywają dziesiątki tysięcy młodych ludzi z całego świata na modlitwę, spotkanie i refleksję duchową.
Wielu mieszkańców Berdyczowa dobrze zna duchową atmosferę swojego miasta. Berdyczowski klasztor karmelitów bosych od wieków przyciąga pielgrzymów szukających skupienia i modlitwy oraz głębszego doświadczenia spotkania z Bogiem. Podobne przeżycia można jednak odnaleźć także daleko od Ukrainy — w małej francuskiej wiosce Taizé. Dalej
Pamiątka z Polski — Polish Souvenirs
Zaproszenie do wzięcia udziału w konkursie
III Edycja KONKURSU PAMIĄTEK TURYSTYCZNYCH
PAMIĄTKA Z POLSKI — POLISH SOUVENIRS
Pokaż swój produkt w Polsce i za granicą!
Weź udział w konkursie "Pamiątka z Polski"
Drogi Twórco, Producentko, Artysto,
Przyjmujemy zgłoszenia do III edycji ogólnopolskiego konkursu "Pamiątka z Polski – Polish Souvenirs" – wyjątkowego plebiscytu, który promuje autentyczne, lokalne wyroby związane z polską kulturą, rzemiosłem i tradycją.
Jeśli tworzysz rękodzieło, regionalne smakołyki, ceramikę, tekstylia, unikatowe gadżety, kosmetyki, książki, sztukę czy inne produkty, które mogą stać się pamiątką – ten konkurs jest dla Ciebie.
Dlaczego warto?
zdobędziesz certyfikat jakości "The Best Polish Souvenir",
pokażesz swój produkt szerokiej publiczności – w Polsce i za granicą,
zyskasz promocję w mediach i na targach turystycznych,
Twoje produkty mogą trafić również do naszego nowego e-sklepu, który wkrótce startuje,
finaliści zaprezentują swoje prace na prestiżowej wystawie pokonkursowej.
Masz produkt, z którego jesteś dumny(a)?
Zgłoś go już teraz i zaprezentuj jego wyjątkowy charakter!
Kategorie konkursowe:
Grand Prix
Pamiątka Narodowa
Całokształt twórczości
Sztuka
Wydawnictwa
Rękodzieło
Kosmetyki
Biżuteria
Odzież i tekstylia
Zabawki
Gastronomia, produkty spożywcze (pakowane), słodycze
Pamiątka z regionu
Ceramika
Pamiątka z miasta
Innowacja
Gry komputerowe, na telefon, aplikacje
Wydarzenia
Dewocjonalia
Zgłoszenia do konkursu:
https://polishsouvenirs.szef.co/formularze/zgloszenie
Pamiątki prosimy przesyłać na adres:
SEKRETARIAT KONKURSU
Redakcja TTG Polska
KONKURS PAMIĄTEK TURYSTYCZNYCH
ul. Kopernika 30/302, 00-336 Warszawa
Termin nadsyłania: 10. listopada 2026 r.
Ogłoszenie wyników konkursu: 25 listopada 2026 r. Dom Technika, ul. Czackiego 3/5 Warszawa
Organizatorzy konkursu:
Stowarzyszenie Polskich Mediów, Stowarzyszenie Zostań w Polsce, Warszawska Izba Gospodarcza, Redakcja TTG Polska — biuro konkursowe
Dodatkowych informacji związanych z konkursem udzielają:
Aleksandra Oleksiak
e-mail: [email protected], [email protected], tel. +48 609 810 561Maksymilian Gojdź
e-mail: [email protected], tel. +48 532 006 188Piotr Żyła — odpowiedzialny za odbiór prac
tel. +48 785 656 385
Діди воювали...
З історії формування та бойового шляху 1-го танкового корпусу 2-ї Польської Армії Війська Польського
Влітку 1944 року у Житомирі розміщувався штаб, який координував діяльність органів формування військових частин і з’єднань для поповнення поріділих у наступальних боях лав Війська Польського. Вони мали стати основою 1-го танкового корпусу, що згодом увійшов до складу 2-ї Польської армії.
Біля джерел утворення 1-го танкового корпусу стояли талановиті військовоначальники й військові спеціалісти, серед яких особливо виділялися генерал бригади Юзеф Кімбар — колишній начальник Саратовського танкового училища, підполковник Б. Я. Синіцин, підполковник І. Дмітрієв, полковник В. Стрижевський. Dalej
Археолог і геолог Готфрид Оссовський: сторінки біографії
Сьогодні ім’я визначного організатора краєзнавчого руху на Волині, археолога, геолога, палеонтолога другої половини ХІХ століття Готфрида Оссовського (1833—1897) практично невідоме широкому загалові.
Перші науково-краєзнавчі розвідки, присвячені вченому, з’явилися лише в останні роки. Серед них стаття житомирського краєзнавця Р. Кондратюка, в якій автор торкається житомирсько-волинського періоду життя та діяльності дослідника в царині геологічного вивчення краю. Творчому доробку Г. Оссовського, як археолога присвячено розвідки М. Сохацького та Л. Крушельницької і М. Бандрівського. Про роль Г. Оссовського, як організатора краєзнавчого дослідження Волині, розповідається в монографії М. Ю. Костриці «Товариство дослідників Волині: історія, діяльність, постаті».
Завдяки залученню польських архівних джерел та допомозі колег-краєзнавців з Томська вдалося докладніше простежити подвижницьке життя і творчий шлях Г. Оссовського — непересічної постаті польської та української науки. Dalej
XIV Kongres Polskich Mediów
25 lutego 2026 roku w Warszawie odbył się XIV Kongres Polskich Mediów pod hasłem „Media lokalne filarem demokracji”. Kongres zgromadził ponad 200 wydawców i nadawców mediów lokalnych, dziennikarzy, ekspertów rynku medialnego, reprezentantów administracji publicznej oraz organizacji branżowych zaproszonych gości Honorowych.
Wg zapowiedzi kongresowych, wszystkie wystąpienia oraz panele są dostępne online TUTAJ >>>.
Inicjatywa Kongresowa cieszyła się bardzo dużym zainteresowaniem. Odnotowaliśmy, od chwili ogłoszenia organizacji Kongresu do jego rozpoczęcia, ponad 1 mln wejść na stronę.
Dziękujemy za to zainteresowanie oraz wsparcie tej inicjatywy samorządu dziennikarskiego.
Odnotowaliśmy także, kilka głosów które były próbą dyskredytacji Stowarzyszenia Polskich Mediów. Wg naszego stanu wiedzy, ale i analizy tych negatywnych głosów, była to próba nieuzasadnionego ataku, a analizująca go kancelaria prawna określiła jako fake newsy. Temat fake newsów pojawiał się podczas Kongresu, w jego kuluarach oraz zgłoszeniach po Kongresie. Dalej
Mozaika w PDF
_2025_r.webp "Mozaika Berdyczowska w PDF")
Numer 4 (163) 2025 r. Mozaiki Berdyczowskiej dostępny po pobrania w formacie PDF.
Pobierz (179 MB)
1926. Wydarzenia sprzed stu lat
Kalendarium historii Polski w datach
10 I — Gdynia otrzymała prawa miejskie.
2 II — Na warszawskim zjeździe Kół Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego podjęto uchwałę o powołaniu Organizacji Młodzieży TUR (OM TUR).
12 II — W wyniku połączenia się grupy Jana Dąbskiego ze Związkiem Chłopskim powstało Stronnictwo Chłopskie z Andrzejem Waleronem jako prezesem.
5 V — Upadł gabinet Aleksandra Skrzyńskiego. Wobec niepowodzenia w kompletowaniu nowego rządu przez Władysława Grabskiego, nowym premierem został ostatecznie 10 V, już po raz trzeci, Wincenty Witos. Lider PSL „Piast” udzielił dzień wcześniej wywiadu „Nowemu Kurierowi Polskiemu”, w którym stwierdził m. in.: Kraj domaga się silnych rządów (...) to co ujawniło się w tym przesileniu (...) podważa zaufanie kraju nie tylko do parlamentaryzmu, ale do naszej umiejętności rządzenia (...). Niechże wreszcie marszałek Piłsudski wyjdzie z ukrycia, niech stworzy rząd, niech weźmie do współpracy wszystkie czynniki twórcze, którym dobro państwa leży na sercu. Jeżeli tego nie zrobi, będzie się musiało mieć wrażenie, że nie zależy mu naprawdę na uporządkowaniu stosunków w państwie. Dalej
