Mozaika Berdyczowska

Realia ukraińskie

Rozmowa z aktywistką Majdanu

 

— Proszę się nam przedstawić.

— Nazywam się Lilia Rzeczkowska. Jestem wołontariuszką na Majdanie od 5 grudnia, aż do dnia dzisiejszego. Zapisana jestem do 32. sotni. Wcześniej pracowałam w sotni 8, która po wydarzeniach na ul. Gruszeskiego została rozwiązana. W naszej sotni są «afgańcy» (byli żołnierze armii radzieckiej, którzy brali udział w wojnie w Afganistanie), desantniki oraz ludzie z Zachodniej Ukrainy z Kosowa. Dalej

Uwaga! Oszuści wśród nas!

Do czego potrzebny jest e-konsulat?

 

Do czego potrzebny jest e-konsulat, jeśli dostęp do niego jest utrudniony, a ostatnimi czasy w ogóle jest niedostępny, bo brakuje wolnych terminów.

Dopóki nie zostały uroczyście otwarte na Ukrainie centra wizowe, pobierające od obywateli Ukrainy opłatę w wysokości 19,5 euro, to system zdalnej rejestracji e-konsulat był bardzo sprawny i wygodny. Każdy mógł skorzystać z tego serwisu i tą drogą łatwo i szybko wyrobić sobie wizę bez zbędnego wysiłku i kłopotów. Przez trzy lata sama korzystałam z tego systemu i dotychczas był on bezpłatny i łatwy w obsłudze. Ale w naszym kraju jeżeli coś dobrze działa, to niestety nie trwa to długo. Latem 2013 roku zauważyłam, że w systemie e-konsulat coraz trudniej się zarejestrować, gdyż ciągle brakuje wolnych terminów. Na wolne terminy trzeba było dosłownie «polować». Zaistniałą sytuację można było tłumaczyć porą roku, gdyż latem najwięcej ludzi jeździ do Polski. Może i dlatego brakowało wolnych terminów na e-konsulacie? Dalej

Popieram Euromajdan i zostanę tu do końca

 

Być się w Kijowie i nie odwiedzić Euromajdanu, moim zdaniem, jest równoznaczne z pobytem w Paryżu bez wizyty na Wieży Eiffla. Ale, jeśli to drugie powoduje czysto estetyczny zachwyt, to Majdan wywołuje w duszy nieporównywalne emocje. Pracuję w Kijowie w pobliżu placu Niepodległości. I choć w pracy spędzam dużo czasu (12-18 godzin na dobę, a czasem pracuję całodobowo), jednak znalazłam czas, żeby wesprzeć i pomóc moim rodakom, którzy na Euromajdanie walczą o nasze wspólne prawa. Euromajdan — to jest kawałek ziemi, gdzie czuję się pełnowartościowym człowiekiem, gdzie doświadcza się wzajemnej pomocy i zrozumienia, gdzie człowieka otaczają ludzie, którzy w pełni podzielają moje dążenie do normalnego cywilizowanego życia. To jest, nie zważając na wykształcenie, zamożność, zawód, wiek — jedna wspólna idea. Być może moja rola w tych wydarzeniach nie jest duża, ale na uboczu nigdy nie stałam i stać nie będę. W miarę swoich możliwości, przynosiłam dla demonstrantów żywność i wodę, pełniłam dyżur wolontariusza na kuchni (na zdjęciu). Majdan odwiedzam od trzech tygodni. Czasami po nocy wolontariatu od razu jechałam do pracy. Z czasem dołączyli się do mnie moi koledzy z pracy, przyjaciele, znajomi. Razem ze mną w wirze wydarzeń na Majdanie przez pięć dni była moja przyjaciółka, która już od ośmiu lat mieszka w Chinach. Zaskoczona wydarzeniami w Kijowie, ona i jej narzeczony Francuz, oraz jego ojciec przybyli do stolicy Ukrainy. W czwórkę jako wolontariusze pracowaliśmy w kuchni (na zdjęciu). Dalej

Andżelika Łabuńska wykryła oszustwo z zamknięciem szkoły w Dmytrówce

 

Wszyscy doskonale wiedzą, czym jest szkoła dla mieszkańców wsi. Istnieje nawet powiedzenie: «Nie ma szkoły, nie ma wsi!» I nie trzeba być bardzo mądrym, aby zrozumieć, że ludzi pociąga kultura, i jeśli we wsi zamyka się szkołę, to ludzie zaczynają migrować do miejsca, gdzie szkoła jest otwarta, a osiedle bez szkoły czeka bardzo smutna przyszłość.

A jednak, pomimo tych oczywistych faktów, w rejonie berdyczowskim podjęto próbę zamknięcia szkoły we wsi Dmytrówka. Zostało wydane rozporządzenie przewodniczącego Administracji Państwowej Rejonu Berdyczowskiego Nr 300 z dnia 01.10.2013 r., w którym na podstawie ustaleń o złym stanie technicznym pomieszczeń szkolnych, podjęto decyzję o przerwaniu nauczania dzieci w szkole we wsi Dmytrówka. Rodzice uczniów i grono pedagogiczne zwrócili się z prośbą o pomoc do deputowanej Rady Najwyższej Ukrainy okręgu berdyczowskiego Andżeliki Łabuńskiej. Reakcja p. Andżeliki w kwestii zamknięcia szkoły była szybka i skuteczna, gdyż rozporządzenie zostało odwołane. Ale powstał inny problem! Dalej

Trudna zima w Berdyczowie

 

Kiedyś w naszym mieście bardzo wygodnie się żyło i mieszkało. Za czasów sowieckich wielu ludzi chciało osiedlić się w Berdyczowie: wojskowi rezerwiści, mieszkańcy wsi, młodzi specjaliści i inni przedstawiciele społeczeństwa sowieckiego. Dzięki okolicznym wsiom w Berdyczowie zawsze dobrze działał bazar, gdzie można było tanio kupić zdrowe artykuły spożywcze. W mieście było wiele miejsc pracy, ponieważ działały wielkie zakłady przemysłowe: fabryki «Progres», «Komsomolec», cegielnia, cukrownia, garbarnia, browar, mleczarnia, zakład produkcji konserw, kombinat mięsny, piekarnia, fabryka obuwia, szwalnia, fabryka meblowa. W mieście lokowało się wiele jednostek wojskowych, działało kilka Domów Kultury, bibliotek, kin.

Nasze miasto ze światem łączyła dobra komunikacja kolejowa i autostradowa. Pociągiem stąd można było wyjechać w jakimkolwiek kierunku. Stacja «Berdyczów» była znana w świecie. Nawet w piosenkach o tym śpiewano: «A pociąg cicho jechał na Berdyczów...». Dalej

Niespokojne życie wsi Agatówka

 

Kiedyś zaprosiła mnie do siebie moja koleżanka Jadwiga Jarowa (z domu Kowalska), posiadaczka Karty Polaka, która jest przewodniczącą grupy mieszkańców wsi Agatówka rejonu berdyczowskiego obwodu żytomierskiego. Powiedziała mi, że w jej wsi miała miejsce kolejna awantura i znów trzeba było walczyć o swoje prawa i przetrwanie. Jaki był powód tej awantury? Dalej

Polacy zza Buga alarmują

 

Do redakcji «Rzeczpospolitej» docierają listy i e-maile od Polaków zza wschodniej granicy, którzy narzekają na kłopoty z uzyskaniem polskich wiz. Okazuje się, że szwankuje system elektroniczny, który miał wszystko ułatwić. Ale nie tylko.

«Jest dużo narzekań na system zdalnej rejestracji e-konsulat, który stale jest niesprawny i w związku z tym wyrobienie wiz stało się niemożliwe dla wielu osób. To bardzo utrudnia i tak niełatwe życie przeciętnych ludzi» — napisał do nas działacz polskiej organizacji z Ukrainy. Dalej

Za dziewięć hrywien do Winnicy

Elektryczka do Winnicy
 

Wyprawa na Ukrainę ciągle jeszcze pachnie przygodą: trwającą w nieskończoność podróżą zdychającym autobusem, kilkugodzinnym staniem na granicy razem z przemytnikami wódki i papierosów, tysiącem absurdów życia codziennego, rozległymi przestrzeniami, kozacką fantazją, słowiańską duszą, poezją i śpiewem.

Aneta Kamińska («Cząstki pomarańczy. Nowa poezja ukraińska»)

Winnica — znane miasto, położone w 80 km na południe od Berdyczowa. Po ulokowaniu i otwarciu Konsulatu Generalnego RP (od lutego 2010 roku) Winnica stała się na co dzień odwiedzana przez wielu mieszkańców Berdyczowa, którzy ubiegają się w tej placówce konsularnej o wizy i starają się złożyć dokumenty na otrzymanie Karty Polaka. Dalej

Sprawozdanie mera o pracy w roku 2011

 

Stało się już tradycją, że w Berdyczowie na początku roku mer miasta Wasyl Mazur składa przed mieszkańcami sprawozdanie. Odwiedza różne dzielnice Berdyczowa i odpowiada na pytania ludności. W jeden z czwartków stycznia mer wystąpił w Domu Oficerów, gdzie spotkał się z mieszkańcami dzielnicy Czerwona Góra, a nazajutrz przeprowadził spotkanie z wyborcami w sali widowiskowej szkoły ogólnokształcącej nr 17 w rejonie Zakładu Mięsnego, gdzie opowiadał o osiągnięciach i problemach władz miejskich w roku 2011. Dalej

«Czarny dzień» Partii Regionów

Berdyczowska Administracja Rejonowa
 

9 listopada stał się «czarnym dniem» dla rejonowej organizacji Partii Regionów: około dwudziestu osób weszło do pomieszczeń Berdyczowskiej Administracji Rejonowej i zatrzymało przewodniczącego rejonu oraz kierownika miejscowego oddziału Partii Regionów w podejrzeniu o wzięcie łapówki za pomoc w rozwiązaniu «problemu» z niemałą działką ziemi. Wkrótce okazało się, że Urząd Walki z Przestępstwami Ekonomicznymi przeprowadził operację zatrzymania łapowników. W operacji uczestniczyli pracownicy milicji z Żytomierza i Kijowa. Berdyczowscy milicjanci zostali zaangażowani w ostatniej chwili w celu uniknięcia «przecieków» o organizowanej akcji. Dalej

12